unbearable lightness of being … me

ระยะหลังนี้ เรื่องที่ทำให้ผมครุ่นคิดอยู่บ่อยๆมักจะเกี่ยวกับการเป็น “ผู้นำ” ที่ดี

สาเหตุที่ไม่เรียกให้เท่ๆว่า “ภาวะผู้นำ” เพราะไม่ต้องการจะ mislead ให้เข้าใจว่าหมายถึงความสามารถของผู้นำในช่วงเวลาวิกฤต (หรืออะไรทำนองนั้น) เพราะไม่ได้สงสัยว่าผู้นำต้องเป็นอย่างไรในภาวะคับขัน

ภายใต้สถานการณ์ “คับขัน” ทั้งหลาย ผมคิดว่ามันมีข้อจำกัดมากมาย และด้วยความที่มัน “คับขัน” มันก็เป็นธรรมดาที่เราจะคาดหวังว่าคนเดินนำจะต้องเป็นอย่างไรบ้าง 1 – 2 – 3 – 4 -5 ก็ว่ากันไปตามปกติ (เช่นภายใต้ภาวะคับขัน ผู้นำต้อง “นิ่งที่สุด” เป็นต้น)

แต่สิ่งที่ทำให้ “คันใจ” ต้องคิดถึงมันบ่อยๆ น่าจะเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับ “การเป็นผู้นำ” และการให้ความหมายคำว่า “ดี” เสียมากกว่า

“การเป็นผู้นำ” ที่ว่านี้ ไม่ได้จำกัดแค่ว่าต้องทำตัวกับลูกน้องอย่างไร หรือตัดสินใจอย่างไรเท่านั้น แต่ที่สงสัย (และยังหาคำตอบเหมาะๆให้กับรสนิยมทางความคิดของตัวเองไม่ได้สักที) นั้นรวมไปถึงว่า เมื่อเราเป็นผู้นำแล้ว จะทำตัวอย่างไรกับผู้นำของเราอีกทอดนึง จะทำตัวยังไงกับตัวเอง ครอบครัว เพื่อนฝูง หรือแม้กระทั่ง จะทำตัวอย่างไรกับตัวของเราเองบ้าง

Read more

ถ้ามีคนรัก มีลูก อยู่แบบนี้มีแต่คนอิจฉา เวลาไปเล่นดนตรีผมก็ยังสนุกชิบหาย คนรวยๆมาดูยังอิจฉา โอ มึงมีความสุขเหลือเกิน อ้าว ผมมีความสุขเพราะผมพอใจแค่นี้ไง

สิ่งสำคัญที่สุดใจชิวิตคือการพอใจ พอใจในสิ่งที่มีที่เป็น รวยมากไม่ได้แปลว่าจะมีความสุข ดีไม่ดีรวยมากนั่นแหละยิ่งเอาเปรียบคนอื่น เรียนเก่งแล้วดูถูกคนอื่น ชีวิตมันอยู่ที่ความพอของเรา อยู่ที่ความกล้าที่จะเลือกทางเดิน กล้า แต่ไม่ก้าวร้าว อย่าทำแบบนั้น ผมเดินสวน แต่ไม่เดินส่าย สวนแบบนอบน้อม มันเลยสบายๆ ไม่ต้องตามคนอื่น เลือกทำอะไรที่เราต้องการจริงๆ หาให้เจอก่อน

- แก๊ป ทีโบน (นักดนตรีเร็กเก้)

Read more

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ผมเคยเล่นเปียโนได้

หนึ่งในความทรงจำวัยเด็กที่จำได้ดีคือทุกวันเสาร์จะต้องตื่นแต่เช้า (อารมณ์เสียครั้งที่หนึ่ง) อดดูการ์ตูนช่องเก้า (อารมณ์เสียครั้งที่สอง) เพราะต้องออกจากบ้านไป “เรียนดนตรี”

แม้จะเป็นเด็กช่างสงสัย แต่จนป่านนี้ก็ยังไม่เคยถามพ่อแม่จริงๆจังๆสักที ว่าทำไมถึงอดทนตื่นแต่เช้าวันเสาร์ พาลูกชายจอมซนขึ้นรถเมล์ไปเรียนดนตรี ทั้งที่โรงเรียนก็อยู่ไม่ใช่ใกล้ๆ แถมต้องโหนรถเมล์เบียดเสียดก็หลายครั้ง (อารมณ์เสียครั้งที่สาม)

กว่าจะถึงห้องเรียนดนตรี ทำเอาอารมณ์เสียไปสามครั้งเป็นอย่างน้อย

น่าเสียดายที่ผมแก่เกินกว่าจะจำได้ว่าระหว่างผมนั่งเรียนอยู่นั้น คุณแม่เอาเวลาไปทำอะไรบ้าง จำได้แต่ว่าแม่จะมานั่งรอที่ชั้นล่างทุกครั้ง พร้อมกับพาไปกินก๋วยเตี๋ยวเป็นอาหารเที่ยง จากนั้นจึงนั่งรถเมล์กลับบ้าน จบกระบวนการอารมณ์เสียประจำวันเสาร์เป็นครั้งที่สี่

ถ้าจำไม่ผิด ผมเรียนดนตรีตั้งแต่สมัยประถมต้น ดนตรีสากลเรียนทุกวันเสาร์ ส่วนดนตรีไทยนั้นขอให้อาจารย์ประจำวิชาการดนตรีสอนให้เป็นพิเศษช่วงเช้า พักเที่ยง ไม่ก็หลังเลิกเรียน

(( คิดแล้วก็อดดีใจไม่ได้ที่สมัยนั้นบัลเล่ต์ยังไม่ได้รับความนิยมมากนัก ไม่เช่นนั้นพ่อแม่ก็คงอดทนพาไปเรียน และภาพตัวเองใส่กางเกงสีขาวแนบเนื้อรัดๆ คงดูไม่ดีเท่าไหร่ในความทรงจำ ))

Read more

เวลาไปตามที่จอดรถในห้างสรรพสินค้า อาคารสำนักงาน หรือสถานที่ที่มีการจราจรหนาแน่น เคยสังเกตไหมครับว่าสถานที่เหล่านั้นมักมี “บริการ” จากพนักงานรักษาความปลอดภัย

บริการที่ผมพูดถึงคือการ “โบกรถ” เพื่อให้ความสะดวกแก่คนขับ ทั้งกรณีที่กำลังขับรถสวนกันไปมา รถติดยาวเหยียด หรือขณะที่กำลังถอยรถเข้าจอด

และที่ขาดไม่ได้ แทบทุกครั้งที่มีการโบกรถ จะต้องมีเสียง “ปรี๊ดๆๆๆๆ” จาก “นกหวีด” ด้วยเสมอ

ด้วยนิสัย skeptic ของผม (อีกแล้ว)
หลายต่อหลายครั้งก็อดสงสัยไม่ได้ว่า “ทำไมต้องเป่านกหวีด ?”

Read more

ผมมีนิสัย “ขี้สงสัย” ครับ

อันที่จริงจะเรียกว่า “ขี้สงสัย” ไปเสียทุกเรื่อง เข้าทำนอง “เจ้าหนูจำไม” คงไม่ใช่เสียทีเดียว เพราะตั้งแต่เกิดมาก็ยังไม่เคยถูกเรียกว่าเจ้าหนูจำไม ยังไม่เคยสงสัยว่าเด็กออกมาจากท้องแม่ได้ยังไง (หรือเข้าไปได้ยังไงแต่แรก) และยังไม่เคยสงสัยว่าทำไมหมาต้องเห่า ฝนต้องตก กบต้องร้อง ฯลฯ

เป็นความขี้สงสัย แบบที่ฝรั่งเรียกว่า Skeptic เสียมากกว่า

Read more

I’ve noted this down one day, while sitting alone at my favorite seat, in my favorite night club.

It’s the fact of life that whisky can’t help getting answer.

But certainly, it helps forgetting all questions …

~ cheers ~

Read more

หลายวันก่อน มีโอกาสนั่งคิดทบทวนอะไรบางอย่างเกี่ยวกับตัวเอง

เหลือบดูวันที่แล้วก็ตกใจไม่น้อย เพราะเหลือเวลาอีกไม่กี่เดือน ก็จะหมดไปอีกปีหนึ่งแล้ว

เวลาเดินไปเร็วมาก สำหรับโลกธุรกิจ

มองย้อนกลับไป ปีนี้เป็นอีกปีหนึ่งที่ทำงาน “หนัก” มาก

หนักมากเสียจนเมื่อมองย้อนกลับไป แทบจะมองไม่เห็นอะัไรอื่นเลยในชีวิต นอกเหนือไปจาก “งาน”

ใช่ – เราปฏิเสธไม่ได้ว่า “งาน” คือส่วนหนึ่งที่สำคัญของชีวิต

ความสำคัญของมันไม่ได้อยู่ที่จำนวนเงินที่งานสร้างให้เรา แต่งานเป็นสิ่งที่ทำให้เรารู้อยู่ทุกเช้าว่าวันนี้ เราตื่นมาเพื่อทำอะไร

แต่ในทางกลับกัน แม้งานจะเป็นสิ่งสำคัญของชีวิต แต่งานไม่ใช่ชีวิต และชีวิตก็ไม่ใช้งานเพียงอย่างเดียว

สิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกเหมือนถูก “ตีหัว” กระตุ้นเตือนตัวเอง คือการที่เรามองย้อนกลับไปแล้วไม่เห็นอะไรเลย ในช่วงเวลาหนึ่งปีที่ควรจะเป็นอีกปีหนึ่ง ที่มีความสำคัญไม่น้อย

Read more