หลายคนอาจไม่เคยรู้ – ผมเคยถ่ายภาพด้วยกล้องฟิล์มมาก่อน

กล้องตัวแรก ที่ได้ลองจับคือ Pentex รุ่นอะไรสักอย่างของพ่อ หน้าตาคล้ายๆ Nikon FM2 มาพร้อมกับเลนส์ 50mm เวลาจัดโฟกัสต้องหมุนให้ครึ่งวงกลมด้านบนกับล่างค่อยๆชัดมาทับกันพอดี

หลายคนอาจไม่เคยรู้ – ผมเคยจับกล้องตั้งแต่สมัยยังเรียนชั้นประถม

ฟังดูดีเหมือนเทพเจ้าช่างภาพ แต่ความเป็นจริงคือจับกล้องแบบเด็กเล่นของเล่นตามประสาเด็กผู้ชายซนๆ ถ่ายโน่น ถ่ายนี่เรื่อยเปื่อยไร้สาระไปวันๆ

ชัตเตอร์สปีด รูรับแสง ช่องมองภาพ ความไวแสง – ศัพท์พวกนี้อย่าได้คิดว่าจะรู้จัก

หลายวันก่อนมีโอกาสรื้อตู้ในบ้านเจอรูปเก่าๆน่าสนใจหลายรูป หนึ่งในนั้นคือภาพจาก “ฟิล์มม้วนสำคัญ”

สำคัญ – เพราะถ้าจำไม่ผิด มันเป็นฟิล์มที่เก่าที่สุดที่ถ่ายด้วยตัวเองทั้งม้วน
สำคัญ – เพราะมันถ่ายไว้ตั้งแต่ยังเป็นเด็กประถม ถ่ายด้วยกล้องออโตเมติก หรือที่เรียกกันคุ้นปากว่า “กล้องปัญญาอ่อน”
สำคัญ – เพราะหนึ่งในม้วนนี้ เป็นรูปที่ทำให้ผมได้รางวัลการประกวดภาพถ่าย !!

ด้วยความจำลางๆเท่าที่มี ผมจำได้ว่าเป็นงานประกวดภาพถ่ายระดับเด็กประถม ที่มีชมรมถ่ายภาพของโรงเรียนเป็นเจ้าภาพ และบริษัทฟูจิฟิล์ม (ประเทศไทย) เป็นสปอนเซอร์

หัวข้อการประกวดจำไม่ได้แล้วว่าเป็นเรื่องอะไร จำได้แต่ว่าถือกล้อง point-and-shoot เดินไปทั่ว เจอหน้าเพื่อนเป็นยก-เล็ง-กด

ผมดีใจมากที่อยู่ดีๆก็เจอภาพชุดนี้ เพราะภาพหลายภาพเป็นเพียงเศษความทรงจำลางๆว่าครั้งนึงเราเคยถือกล้อง point-and-shoot วิ่งไปมาในโรงเรียนแล้วถ่ายรูปเพื่อนๆรอบตัว หลายภาพผมแทบจำไม่ได้แล้วว่าถ่ายมาตอนไหน

img_5313

รูปนี้เป็นรูปที่ทำให้ได้รางวัล แต่กรุณาอย่าถามว่าเป็นรางวัลอะไร ชนะเลิศ รองชนะเลิศ ชมเชย ฯลฯ จำได้แต่ว่าตอนเป็นเด็กขนาดนั้น ได้รางวัลก็ดีใจลั่นห้องเรียนแล้ว ไม่สนใจหรอกว่ารางวัลอะไร

จำได้ (ลางๆ) ว่าหนึ่งใน “รางวัล” ที่ได้รับ คือบริษัทฟูจิฟิล์ม พาเด็กที่ได้รับรางวัลไปทัศนะศึกษาดูระบบล้างอัดภาพที่ทันสมัยมากๆในสมัย นั้น ที่สำนักงานใหญ่แถวพหลโยธิน ได้ฟังบรรยายเกี่ยวกับเทคโนโลยีภาพถ่าย ฟิล์ม ฯลฯ (ซึ่งเด็กประถมที่ไหนมันจะจำได้ฟะ) ได้เห็นเครื่องอัดภาพใหญ่กว่าตู้เย็นที่บ้านสามเท่า ได้เห็นภาพสวยๆของช่างกล้องจากญี่ปุ่น

แล้วชีวิตก็เล่นตลก ใครจะเชื่อว่าอีกยี่สิบปีผ่านไป เด็กคนนั้นต้องมานั่งทำงานที่ตึกเดียวกันนี้ (ฮา)

จริงๆมองย้อนกลับไปก็ไม่แปลกใจที่รูปนี้จะได้รับรางวัล การวาง composition การใช้ frame ทรงกลม การเลือกใช้แสง เงา การจับจังหวะภาพ ฯลฯ แทบทุกอย่างถูกต้องตาม “มาตรฐาน” ภาพถ่ายชิงรางวัลทุกประการ

กรรมการตอนนั้นคงตกใจนึกว่าค้นพบเพชรเม็ดงาม เด็กอะไรจะรู้จัก rule of third รู้จะเลือกแสง รู้จักการเลือก framing นี่มันต้องเป็นเทพเจ้าช่างภาพลงมาจุติแน่ๆ

แต่ในความเป็นจริงก็คือ เด็กผู้ชายซนๆคนหนึ่งวิ่งมาก้มดูเพื่อนในสนามเด็กเล่น ยกกล้องปัญญาอ่อนขึ้นมาเล็งแล้วก็กด “แช๊ะ” …. สั้นๆ ง่ายๆ ไม่ซับซ้อน ชนิดที่ผมยังแปลกใจเลยว่าถ่ายมาไม่เอียงได้ยังไง (ฮา)

ส่วนรูปอื่นๆ ที่อยู่ด้านล่างนี้มาจากฟิล์มม้วนเดียวกัน ไม่ต้องสงสัยว่าทำไมถึงมีไม่ครบ 36 รูป เพราะถ้าจำไม่ผิด ตอนใส่ฟิล์ม (หรือถอดฟิล์ม) ผมทำรูปเสียไปเกินครึ่งม้วน

ช่วงนี้เริ่มชอบดูภาพเก่าๆ

สงสัยจะแก่แล้วจริงๆครับ :-)

หมายเหตุ: ภาพพวกนี้่ถ่าย copy จากภาพต้นฉบับขนาดโปสการ์ด ความใส ความคม ไม่ต้องพูดถึงเพราะถ่ายจากกล้อง point-and-shoot เมื่อ 20 ปีก่อน ผมคิดว่าหลายภาพถ้า crop ภาพเสียใหม่ และปรับให้เป็นขาวดำ ก็น่าจะดูดี ทันสมัย และมีชาติตระกูลขึ้นกว่านี้อีกมาก แต่คิดแล้วไม่อยากไปปรับให้มันเปลี่ยนไปจากของเดิม เลยตั้งใจนำมาแปะไว้ให้ดูกันแบบนี้ … as the way it is