unbearable lightness of being … me

เมื่อคืนนอนไม่หลับเลยนึกถึง blog อันนึงเรื่อง คุณจะทำอย่างไรถ้าอยู่ใน Titanic … คำตอบที่ได้กลับไม่ได้อยู่ใน blog แต่ไม่แน่ใจว่าอยู่ในหนังรึเปล่า เพราะอาจเป็นคนแปลกที่ไม่สามารถดู Titanic ได้เกิน 1 ครั้ง เลยจำเรื่องไม่ค่อยได้ คำตอบที่มีในใจนั้นคล้ายกับหลายๆ case ที่เห็นได้มากขึ้นเรื่อยๆในสภาวะเศรฐกิจตกต่ำในปัจจุบัน นั่นคือการฆ่าคนในครอบครัวหมด แล้วฆ่าตัวตาย ถ้าอยู่ในเรือลำนั้นจริง แล้วต้องมีใครคนหนึ่งไม่ได้ขึ้นเรือกู้ภัย คงเลือกที่จะอยู่ใน Titanic หมดทุกคน

น่าแปลกที่คำตอบในใจนี้ไม่ตรงกะ ทฤษฎีที่เชื่อมากมาตลอด เรื่อง Selfish Gene เพราะ ถ้าโลกนี้ขาดคนกลุ่มหนึ่ง มนุษย์คงไม่สูญพันธุ์ แต่จิตใจของคนที่ถูกส่งขึ้นเรือไปตามลำพังจะเป็นอย่างไรนี่ซิ น่าสนใจ

เมื่อคิดเตลิดเถิดเทิงไปขนาดนี้แล้ว ก็มีคำถามทิ้งท้ายไว้ให้คิดต่อเล่นว่า ถ้าหากมีการกระทำอย่างหนึ่งที่เราสามารถทำได้เพื่อช่วยชีวิตคนทั้งลำเรือ แต่เรากลับลังเลเพราะในเรือลำนั้น มีคนที่เราไม่อยากช่วย คุณจะทำอย่างไร จะเลือกช่วยทุกคน หรือจะกระโดดลงเรือกู้ชีพไปคนเดียว

ในหลายแนวคิด (รวมถึงพุทธศาสนาด้วย) มองทางเลือก “เอาตัวรอดโดยการฆ่าตัวตาย” ว่าเป็น selfish behavior นะครับ เพราะการเลือกจบชีวิตตัวเอง (รวมถึงคนรอบตัว – ไม่ว่าจะโดยสมัครใจหรือไม่) ก็คือการยอมจำนนต่อชีวิต คล้ายกับการ reset ทุกอย่างเสียให้หมด

โดยไม่ต้องคิดถึงแง่มุมความ​ “ถูก-ผิด” ของการฆ่าตัวตาย (หมายถึงไม่ต้องอภิปรายกันว่ามันบาปหรือไม่ มันดีหรือไม่ มันถูกต้องตามศีลธรรม ฯลฯ หรือเปล่า) ผมมองว่ามันเป็นทางออกที่ดูจะ​ “มักง่าย” ไปเสียหน่อย

ถ้าผมอยู่บนไททานิก แล้วต้องตัดสินใจไม่ส่งลูกสาวคนเดียวลงเรือไป แต่พาเธอมาอยู่ข้างๆผม รอให้เรือจมแล้วตายไปพร้อมๆกัน ผมคงเลือกอย่างแรก เพราะไม่ว่าเธอจะทุกข์ทรมาณเพียงใดกับการแยกจากกัน แต่ท้ายสุดแล้ว แม้จะมีความหวังเพียงริบหรี่ แต่หากเธอรอดต่อมาได้​ (จนแก่ตายตามธรรมชาติเหมือนโรส) ผมเชื่อว่าเธอก็จะมีโอกาส “เรียนรู้” ชีวิตได้อีกหลายครั้ง และอาจพบกับความสุขที่ได้รอดจากไททานิกบ้าง แม้สักวินาทีก็ยังคุ้ม

เหนือสิ่งอื่นใด ผมเชื่อในหลักการที่ว่าไม่มีมนุษย์คนไหนมีสิทธิไปตัดสินใจแทนใครทั้งนั้น ยิ่งเป็นเรื่องการยอม Game Over ยิ่งไม่มีสิทธิ

ส่วนคำถามทิ้งท้ายนั้น สำหรับตัวผมเองตอบได้ง่ายมากแบบไม่ต้องคิดนานเลยครับ เพราะหากสามารถช่วยคนได้ทั้งเรือ ผมลงมือทำแน่นอน ไม่ว่าจะมีคนโคตรเลวขนาดไหนอยู่ในเรือก็เถอะ

ลองนึกถึงฉาก “โจกเกอร์เกม” ในหนังแบทแมน The Dark Knight ก็ได้ครับ ขนาดนักโทษทั้งลำ เรายังไม่มีสิทธิไปเกลียดใครขนาดนั้นเลย … มิใช่หรือ

ความรัก …​ มีค่ากว่า ความเกลียดชัง​ .. มากมายนัก ครับ

อือ จริงอย่างที่คุณว่า ไม่เคยนึกถึงมุมนั้นเลย … selfish gene

anyway thank you so much for the eye-opening blog

น่าสงสารกัปตันเรือจริงๆ เลยที่เขาไม่น่าตายแบบนี้เลยแต่ทำไงได้เป็นกัปตันเรือต้องรับผิดชอบถ้าผมเป็นกัปตันเรือผมคงยอมทำใจตายดีกว่ารอดชีวิตเพื่อแสดงความรับผิดชอบกับสิ่งที่เกิดขึ้นสิ่งที่ผมไม่ได้ทำต้องรับผิดชอบอยู่ดีก่อนจะตายผมคงคิดแต่สิ่งดีๆและจำภาพความสุขของตัวเองก่อนจะตาย

น่าสงสารกัปตันเรือจริงๆ เลยที่เขาไม่น่าตายแบบนี้เลยแต่ทำไงได้เป็นกัปตันเรือต้องรับผิดชอบถ้าผมเป็นกัปตันเรือผมคงยอมทำใจตายดีกว่ารอดชีวิตเพื่อแสดงความรับผิดชอบกับสิ่งที่เกิดขึ้นสิ่งที่ผมไม่ได้ทำต้องรับผิดชอบอยู่ดีก่อนจะตายผมคงคิดแต่สิ่งดีๆและจำภาพความสุขของตัวเองก่อนจะตายไปพร้อมกับเรือที่ตนเอง แม้ว่าผมจะไม่ได้เป็นผู้บังคับเรือขณะที่ชนภูเขาน้ำแข็ง แต่ก็เป็นความบกพร่องของผมเองในฐานะกัปตันเรือต้องแสดงความรับผิดชอบอยู่ดี

ดูกี่รอบ กี่รอบ ก็จาร้องไห้ สงสารทุกคนที่อยู่บนเรือเลย แต่สงสารแจ็คที่สุด เป็นสุภาพบุรุษมาก อยากไปเห็นเรือจริงๆสักที ถ้าได้เห็นคงเป็นปลื้มที่สุดแล้ว

ถ้าอยู่บนเรือลำนั้นที่กำลังจะจมคงจะรีบช่วยแจ๊คให้รอดชีวิต
เพื่ออยู่กะโรส อิอิู^-^

ถ้าผมอยู่บนเรือนะครับผมจะทำใจยอมตายไปกับเรือไททานิกในห้องของตัวเองจนถึงนาทีสุดท้ายในชีวิตครับ

ผมจะไปอยู่ท้ายเรือและรอจนกว่าจะจมสนิท จะคอยดูว่ามันจะเหมือนเหตุการณ์ในหนังรึปล่าว

ถ้าเปนเราเราจะหาอะไรที่ลอยน้ำได้อันใหญ่ๆๆพอเรือจมเราก็ขึ้นไปอยู่บนนั้นและก็รอคนมาช่วย