Archive for the ‘nagging’ Category
ขอเชิญมาฟังเพลงกัน …
ที่จริงเพลงนี้ก็ไม่ได้เก่าแก่อะไรมากมาย
แต่ใคร “ทัน” เพลงนี้บ้าง ?
แล้วตอนนั้นแต่ละคนทำอะไรกันอยู่ ?
ผมว่าเพลงนี้เหมาะกับการฟังช่วงฝนตกเป็นอย่างยิ่ง
ฟังเพลงนี้พร้อมเสียงฝนเป็นแบกกราวด์
ถ้าจะให้ดี มีบรั่นดีเยี่ยมๆในมือซักแก้ว
อื้มมมมมมมม …
เพื่อไม่ให้ตกกระแส …. ผมไปดูมาแล้วครับ
ตั้งแต่เกิดมาก็เพิ่งเคยไปดูหนังแบบ “ทางการ” ขนาดนี้เป็นครั้งแรก เพราะขับรถไปซื้อตั๋วล่วงหน้า 7 วัน ต่อคิว 15 คิว ได้ตั๋วรอบค่ำ แถมที่นั่งเหลืออีกแค่ครึ่งโรง
ทั้งหมดนี้ เป็นเพราะอยากดูหนังฟอร์มยักษ์ Transformers 2 ในโรง IMAX เพราะยังติดใจความอลังการของฟิล์มขนาดยักษ์จาก Bat Man – The Dark Knight ไม่หาย
ภาพจากโรงหนัง IMAX ยังน่าตื่นตาตื่นใจเหมือนเดิม (แม้โดยส่วนตัวผมจะชอบภาพจาก Bat Man – The Dark Knight มากกว่าเรื่องนี้) สวยงาม คมชัด และใหญ่โตอลังการ ดูแล้วอยากเลิกเล่น DSLR หันไปเล่นกล้องมีเดียมฟอร์แมตแทน (ฮา)
อีกอย่างที่ประทับใจมากคือระบบเสียง อาจเป็นเพราะระบบของ IMAX เอง หรืออาจเพราะ transformers ทำระบบเสียงออกมาดี เล่นเสียงดังเบา เล่นระดับ เล่นเสียงเล็ก เสียงใหญ่ เล่นความใกล้ ไกล ซ้าย ขวา หน้า หลัง ดีมากเป็นทุนอยู่แล้วก็ได้
เอาเป็นว่าผลคือผมได้ยินเสียงเหล็กกระทบกันสนั่นลั่นโรง ได้ยิงเสียงเศษแก้ว เศษฝุ่น ชัดแจ๋วยังกับได้วิ่งคลุกฝุ่นอยู่ข้างๆเมแกน ฟ๊อกซ์
หลังจากปล่อยให้รกร้างจนหยากไย่ขึ้นมานาน ในที่สุดก็ได้โอกาสแวะมาปัดฝุ่น iRood.net แห่งนี้เสียที
ปรับโฉมใหม่นะครับ ใช้ theme ใหม่ และเปลี่ยนใหม่ให้เป็น blog ธรรมดาสามัญ
ส่วน photoblog นั้น หลังจากทู่ซี้ทำไปได้ไม่กี่เดือน รู้สึกว่ามันไม่ค่อยเวิร์ก traffic ที่เข้ามาก็กลายเป็นสแปมซะเป็นส่วนมาก (อาจเพราะทำเป็นภาษาอังกฤษ) คนที่ตามดูจริงๆก็มีไม่เท่าไหร่ แถม “หน้าที่” อัพเดตรูปภาพอย่างประจำนี่ก็เป็นงานหนักเอาเรื่อง เพราะเรื่องภาพถ่าย มันต้องมี “อารมณ์ร่วม” ไม่น้อย ถึงจะทำได้ – เลยเอาเป็นว่า ยอมรับความจริง ปล่อยให้ photoblog ล้มพับไปเสียละกัน
บล็อกนี้ยังจะคงเอาไว้ เขียนโน่น นี่ นั่น เพ้อเจ้อไปเรื่อยเปื่อย ส่วนภาพถ่ายก็จะหมั่นมาใส่ไว้บ้างตามแต่อารมณ์และโอกาส
ใครบางคนบอกผมว่า ให้หัดชีวิตตามแต่อารมณ์และหัวใจจะพาไปเสียบ้าง
ก็เลยลองดู …
เวลาไปตามที่จอดรถในห้างสรรพสินค้า อาคารสำนักงาน หรือสถานที่ที่มีการจราจรหนาแน่น เคยสังเกตไหมครับว่าสถานที่เหล่านั้นมักมี “บริการ” จากพนักงานรักษาความปลอดภัย
บริการที่ผมพูดถึงคือการ “โบกรถ” เพื่อให้ความสะดวกแก่คนขับ ทั้งกรณีที่กำลังขับรถสวนกันไปมา รถติดยาวเหยียด หรือขณะที่กำลังถอยรถเข้าจอด
และที่ขาดไม่ได้ แทบทุกครั้งที่มีการโบกรถ จะต้องมีเสียง “ปรี๊ดๆๆๆๆ” จาก “นกหวีด” ด้วยเสมอ
ด้วยนิสัย skeptic ของผม (อีกแล้ว)
หลายต่อหลายครั้งก็อดสงสัยไม่ได้ว่า “ทำไมต้องเป่านกหวีด ?”
ผมมีนิสัย “ขี้สงสัย” ครับ
อันที่จริงจะเรียกว่า “ขี้สงสัย” ไปเสียทุกเรื่อง เข้าทำนอง “เจ้าหนูจำไม” คงไม่ใช่เสียทีเดียว เพราะตั้งแต่เกิดมาก็ยังไม่เคยถูกเรียกว่าเจ้าหนูจำไม ยังไม่เคยสงสัยว่าเด็กออกมาจากท้องแม่ได้ยังไง (หรือเข้าไปได้ยังไงแต่แรก) และยังไม่เคยสงสัยว่าทำไมหมาต้องเห่า ฝนต้องตก กบต้องร้อง ฯลฯ
เป็นความขี้สงสัย แบบที่ฝรั่งเรียกว่า Skeptic เสียมากกว่า
วันก่อนดูทีวีช่องหนึ่ง มีสัมภาษณ์หมอดู(ที่ว่ากันว่า)ชื่อดังมาก
รายการทดสอบความแม่น โดยให้ “น้องปอย” – สาวประเภทสอง ที่สวยกว่าสาวจริงๆอีกค่อนโลก – โทรเข้ามาในรายการ ทำนองว่าให้โชว์แค่เสียง แล้วให้หมอดูทายที่เหลือ
จากนั้นก็ให้ “หมอกฤษณ์ คอมเฟิร์ม” ฟังแค่เสียง “ฮัลโหล” กับถามว่าอายุเท่าไหร่ จากนั้นก็ดูเวลาที่น้องเค้าโทรเข้ามา แล้วเริ่มทำการ “ผูกดวง”
เพียงเท่านี้ หมอกฤษณ์ ก็สามารถ “คอมเฟิร์ม” ได้ว่า ดวงของผู้หญิงในโทรศัพท์นั้น ตัวขาว หน้าสวยมาก แต่ไม่ใช่หญิงแท้ และทำศัลยกรรมมามากมาย
ใครได้ดูเป็นต้อง อึ้ง … มันจะแม่นอะไรขนาดน้านนน
Yeah, it's me ...
Reach me at saruj.t (at) gmail.com